Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Επιχειρηματικότητα: Διαβολικό Κατασκεύασμα ή μέρος της Ορθόδοξης Παράδοσης


Πριν από μερικές εβδομάδες διάβασα μια επιστολή του γνωστού Καθηγητή Επιχειρηματικότητας στο Πανεπιστήμιο Πειραιά κ. Χασσίδ προς το περιοδικό GK της Καθημερινής. Το περιοδικό είχε κάνει ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στην Καινοτομία και την Επιχειρηματικότητα, και ο γνωστός Καθηγητής μεταξύ των απόψεων που εξέφρασε στους συντάκτες του περιδικού , για την παρανόηση του όρου Επιχειρηματικότητα έγραψε και το εξής ευφυολόγημα:
....." Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι στο Λεξικό Νοελληνικής Γλώσσας του Μπαμπινιώτη, Α΄Έκδοση, το λήμμα επιχειρηματικότητα βρίσκεται στη σελίδα 666 "... Είναι λοιπόν η επιχειρηματικότητα διαβολικό κατασκεύασμα ή η ορθόδοξη παράδοση αναφέρεται σε αυτήν δίνοντας μια ερμηνεία για το πως θα πρέπει να την αντιμετωπίσει ένας πιστός...Ας προσπαθήσουμε αυτή την εβδομάδα να ψηλαφήσουμε "τον τύπο των ήλων" και να δώσουμε μια άλλη διάσταση στη σχέση Θρησκείας και Επιχειρηματικότητας...Αυτή την εβδομάδα θα συσχετίσουμε το επιχειρείν με την Ορθοδοξία..Την άλλη εβδομάδα θα αναζητήσουμε τη γνώμη άλλων δογμάτων για τον επιχειρηματία και το επιχειρείν

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Θεολογική προσέγγιση της δεν επιχείρησε, την σύνθεση μιας συστηματικής θεωρίας για την επιχειρηματικότητα και ιδιαίτερα για την επιχειρηματική δραστηριότητα των κληρικών αλλά και των υπόλοιπων χριστιανών. Όμως στοιχεία και έννοιες οικονομικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας και σκέψης είναι διάχυτα σε διάφορα θρησκευτικά κείμενα είτε ως παραβολές (παραβολή των ταλάντων), είτε ως παραδείγματα ηθικής και κοινωνικής συμπεριφοράς

Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

"Σινεμά το Επιχειρείν" Η Επιχειρηματικότητα μέσα από τον παλιό Ελληνικό Κινηματογράφο



Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο, αποτέλεσε ένα καταπληκτικό βιβλίο –λεύκωμα που διάβασα, το «Δουλειές με Φούντες: Η ιστορία της Ελληνικής Επιχειρηματικότητας μέσα από τον Ελληνικό Κινηματογράφο (1950-1970)», της Αγγελικής Μυλωνάκη εκδ. Πολ. Εταιρίας Βορείου Ελλάδος. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια σημαντική καταγραφή της σχέσης του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου και της διαχρονικής πορείας του Επιχειρείν.

Πάντοτε πίστευα στον εκπαιδευτικό χαρακτήρα του Ελληνικού κινηματογράφου, ο οποίος δημιούργησε στάσεις, ανέπτυξε αξίες καλλιέργησε πεποιθήσεις για μια σειρά εννοιών, συμβάλλοντας είτε θετικά είτε αρνητικά στην εξοικείωση της ελληνικής κοινωνίας με αυτές. Ο κινηματογράφος λοιπόν μέρους του πολιτιστικού εποικοδομήματος δεν θα μπορούσε να αφήσει έξω από τη θεματολογία του το επιχειρείν. Παράγοντες όπως το βιοτικό επίπεδο, το εκπαιδευτικό σύστημα, το θρησκευτικό αίσθημα, οι αξίες, τα ήθη και τα έθιμα, οι παραδόσεις κ.λπ., διαμορφώνουν και χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά των καταναλωτών και των παραγωγών, επηρεάστηκαν σημαντικά από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, ο οποίος αποτέλεσε την επιτομή του ελληνικού ονείρου για μια καλύτερη ζωή. Εξάλλου, το παλιό ελληνικό σινεμά δανείζεται από τις ταινίες του Χόλιγουντ το ίδιο αφηγηματικό μοντέλο, που καταλήγει στο “χάπι εντ” και στην υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής.

Ο κινηματογράφος ενθαρρύνει το επιχειρηματικό πνεύμα ανεξάρτητα από την κοινωνική καταγωγή των ηρώων του. Η οικονομική κινητικότητα στη μεταπολεμική Ελλάδα είναι τόσο μεγάλη ώστε όλοι, πλούσιοι και φτωχοί ανεξαιρέτως, επιδίδονται σε... δουλειές με φούντες, κυνηγώντας την ευνοϊκή συγκυρία κέρδους, που ως επί το πλείστον βασίζεται στην τύχη και όχι στην εργασία. Οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 ήταν μια εποχή κρίσιμων πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτισμικών αλλαγών, που σημάδεψαν και διαμόρφωσαν τη μεταπολεμική Ελλάδα. Ήταν η εποχή της ανασυγκρότησης και της εντατικής οικονομικής ανάπτυξης, της εκβιομηχάνισης και της αστικοποίησης, της εμφάνισης νέων επιχειρηματικών πεδίων, όπως ο τουρισμός και οι κατασκευές, που καθόρισαν την ιστορία και τη φυσιογνωμία της επιχειρηματικότητας στη χώρα, αλλά και το προφίλ του Έλληνα επιχειρηματία (Ωνάσης, Νιάρχος) για πολλά χρόνια αργότερα.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι δεκαετίες ’50 και ’60 αποτελούν τη “χρυσή εποχή” και για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο οποίος αποτελεί μια επικερδέστατη επιχειρηματική δραστηριότητα, που δημιουργεί το δημοφιλέστερο ΜΜΕ του κοινού. Η εγχώρια κινηματογραφία ήταν μια ιδιότυπη “βιοτεχνία ονείρων”, με περισσότερες από 2.000 ελληνικές ταινίες, οι οποίες λειτούργησαν ως “η τηλεόραση της εποχής τους” και επηρέασαν ήθη, αξίες, πρότυπα και συμπεριφορές του κοινού. Παρά τη χρονική απόσταση από το σήμερα, το ελληνικό σινεμά εκείνης της εποχής εξακολουθεί να επικοινωνεί με τους θεατές, να προσφέρει το γέλιο ή τη συγκίνηση και να είναι τελικά το πιο διαχρονικό προϊόν στην ιστορία των ελληνικών ΜΜΕ.

Ο μικρός Βασιλάκης Καΐλας ως λουστράκος, ο Γιάννης Γκιωνάκης ως Αχόρταγος, η Αλίκη Βουγιουκλάκη ως κόρη βιομηχάνου αλλά και σοσιαλίστρια, η Τζένη Καρέζη ως δεσποινίς διευθυντής, ο Κώστας Χατζηχρήστος ως Ζήκος-μπακαλογατί, ο Θανάσης Βέγγος σε ένα πλήθος εργασιών για να επιβιώσει, να θρέψει στόματα και να παντρέψει αδελφές και κόρες, είναι κάποιοι από τους πρωταγωνιστές της κινηματογραφικής ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Το Πρόβλημα της Εκπαίδευσης στην Επιχειρηματικότητα



Είναι γεγονός ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, δεν είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση μέχρι τέλη της δεκαετίας του ’90, στη διδασκαλία και ανάπτυξη της εκπαιδευτικής δραστηριότητας «επιχειρηματικότητα». Η επιχειρηματικότητα ουδέποτε προβλήθηκε στο πλαίσιο του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού ως εναλλακτική επαγγελματική επιλογή των αποφοίτων του ελληνικού σχολείου. Ανέκαθεν υπήρχαν ιδεολογικού χαρακτήρα αντιρρήσεις για την εισαγωγή μαθημάτων και δραστηριοτήτων επιχειρηματικότητας με το σκεπτικό της κρυφής εισαγωγής του νεοκλασικού μοντέλου στην εκπαίδευση καθώς και εννοιών όπως αυτή του κέρδους αλλά και τη σύνδεση του σχολείου με την έννοια της αγοράς και των επιχειρήσεων που θεωρείτο κατακριτέο. Εξαίρεση αποτελούσε η δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση. Αποτέλεσμα των ανωτέρω ήταν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να προσανατολίζει τους νέους σε αυτό που καλείται «How to take a job», δηλαδή στην ανεύρεση εργασίας, και όχι στο «How to make a job», δηλαδή στην επιχειρηματικότητα.