Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

"Διαρθρωτική Προσαρμογή Επιχειρήσεων"

Μιλάμε συνεχώς για την κρίση και το πώς αυτή έχει επηρεάσει αρνητικά την πορεία και την βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Όμως πέρα από τις διαπιστώσεις θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση για τις όποιες ευκαιρίες παρουσιάζονται για τη χρηματοδότηση ενεργειών και ανάπτυξη εργαλείων για την αντιμετώπιση της. Στο πλαίσιο αυτό σας ενημερώνω για το υπό προκήρυξη πρόγραμμα «Διαρθρωτικής Προσαρμογής Επιχειρήσεων», του ΕΣΠΑ και την επιστολή του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιά για τη συμμετοχή του στο Πρόγραμμα…




Αξιότιμοι συνεργάτες,


• Ο Εμπορικός Σύλλογος Πειραιά προτίθεται να συμμετάσχει σε επιδοτούμενο Πρόγραμμα που θα αφορά στην ενίσχυση των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων μέσω της εκπόνησης και εφαρμογής Κλαδικού Σχεδίου Διαρθρωτικής Προσαρμογής για τις επιχειρήσεις - μέλη του με στόχο τη βελτίωση της προσαρμοστικότητας των εργαζομένων και των επιχειρήσεων στις νέες συνθήκες της αγοράς, όπως αυτές διαμορφώνονται στο πλαίσιο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης.

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

«Χτυποκάρδια στη…διοίκηση του θρανίου»

Πραγματικά πιστεύει κανείς σε αυτή τη χώρα, ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με ένα καλό νομοσχέδιο ή μια ακόμη μεταρρύθμιση θα γίνει αυτό που όλοι ονειρευόμαστε ?..Είναι δυνατόν με παλιά υλικά να φτιάξεις φρέσκια τούρτα..? Μπορείς να ελπίζεις πραγματικά σε ένα σύγχρονο σχολείο όταν οι καθηγητές του σταματούν να διορθώνουν «τα όνειρα » των παιδιών επειδή θα πάρουν 10 σεντς λιγότερα ανά γραπτό.. Και πως θα βελτιωθεί η διοίκηση του συστήματος αυτού όταν στελεχώνεται από αποσπασμένους καθηγητές που δεν ξέρουν απολύτως τίποτα από διοίκηση εκπαιδευτικών οργανισμών και απλά κατάφεραν να αποφύγουν την τάξη και να βρίσκονται στα γραφεία της πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της περιφέρειας τους ή σε κάποια υπηρεσία του Υπουργείου?


Πώς να επιτευχθούν στόχοι εκπαιδευτικοί και κοινωνικοί όταν τα βασικά στελέχη της εκπαίδευσης λειτουργούν μόνο ως παιδαγωγοί και συνδικαλιστές ενώ το Υπουργείο Παιδείας είναι ένας απόλυτος γραφειοκράτης στραγγαλιστής. Πως είναι δυνατόν να διοικούνται οι σχολικές μονάδες από καθηγητές –δασκάλους μεγάλης παιδαγωγικής εμπειρίας και μηδενικής διοικητικής εμπειρίας

Η διαδικασία της διοίκησης ενός εκπαιδευτικού οργανισμού όπως το σχολείο είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον τύπο του εκπαιδευτικού οργανισμού αλλά και το θεσμικό πλαίσιο του εκπαιδευτικού συστήματος μέσα στο οποίο κινείται και δραστηριοποιείται. Όσο περισσότερο συγκεντρωτικό είναι το σύστημα τόσο περισσότερο ο διευθυντής του εκπαιδευτικού οργανισμού έχει διαχειριστικό και λειτουργικό χαρακτήρα. Επίσης το γεγονός ότι υπάρχει μια πληθώρα οργάνων που λαμβάνουν πολλές φορές αντικρουόμενες αποφάσεις οδηγεί σο συμπέρασμα ότι τα περιθώρια ευέλικτων και αποτελεσματικών αποφάσεων φαντάζουν δύσκολα.


Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

«Δια Βίου…Αμάθητοι»

Τα τελευταία χρόνια ο ρόλος της δια βίου μάθησης έχει επαναπροσδιορισθεί και έχει αναβαθμιστεί. Θεωρείται ως ένα από τα κύρια μέσα τόσο για την οικονομική ανάπτυξη και την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών, όσο και για την αφομοίωση των παγκόσμιων κοινωνικο – οικονομικών και πολιτισμικών αλλαγών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αυτές συνεπάγονται. Οι δραστηριότητες δια βίου μάθησης ή εκπαίδευσης ενηλίκων, αποτελούν ένα διαρκώς διευρυνόμενο πεδίο, τόσο διεθνώς όσο και ειδικότερα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Κοκκος 2004, Βεργίδης 2004)


Παρά ταύτα όπως και σε πολλούς άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, έτσι και στην επίδοση της στη Δια Βίου μάθηση η χώρα μας διακρίνεται για τον «λυσσαλέο» αγώνα κατάληψης της τελευταίας θέσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Η χώρα μας, σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία της EUROSTAT καταλαμβάνει την 27η θέση (από τις 33 χώρες που αξιολογήθηκαν) σε έκταση συμμετοχής, και οι επιδόσεις της στη ΔΒΜ απέχουν πολύ από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των 27 (με ποσοστό συμμετοχής μόλις στο ένα τρίτο του κοινοτικού μέσου όρου δηλ. 2,9% έναντι 9,5%).

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

“Δεσποινίς Διευθυντής…ή μήπως όχι;”

Οι ελληνικές ταινίες, ιδιαίτερα στη δεκαετία του ’60, παρουσιάζουν τις γυναίκες να διεκδικούν ηγετικές θέσεις όχι μόνο στα θεωρούμενα “γυναικεία” επαγγέλματα (υπάλληλοι, πωλήτριες, τηλεφωνήτριες, μοδίστρες κτλ.), αλλά και σε μέχρι πρότινος “ανδρικά” επαγγέλματα καριέρας (όπως είναι π.χ. το επάγγελμα του δικηγόρου, του δημοσιογράφου ή του μηχανικού και του επιχειρηματία). Ωστόσο, η θέση των γυναικών στις επιχειρήσεις είναι αμφισβητούμενη και προσωρινή.




Οι κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής για το λεγόμενο “γυναικείο ζήτημα” αμφισβητούν τον επαγγελματικό δυναμισμό των ηρωίδων και διακωμωδούν την επιχειρηματική επάρκεια της γυναίκας, αφού η πατριαρχική τάξη πραγμάτων θεωρείται αδιαπραγμάτευτη. Έτσι, οι ταινίες υπαγορεύουν το ασυμβίβαστο μεταξύ της επαγγελματικής και της οικογενειακής ζωής μιας γυναίκας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Τζένη Καρέζη στην ταινία “Δεσποινίς διευθυντής” (1964), η οποία αναγκάζεται να παραιτηθεί από τις επαγγελματικές της φιλοδοξίες προκειμένου να ευτυχήσει στην προσωπική της ζωή.

Όπως και στον κινηματογράφο έτσι και στην ευρύτερη κοινωνία, η θέση της γυναίκας στην αγορά εργασίας χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις και αντιθέσεις. Οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις αυτές έγκειται στο γεγονός ότι ενώ έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό και στην αγορά εργασίας, η αύξηση αυτή δεν συνοδεύεται από μια ανάλογη μείωση των ανισοτήτων που επικρατούν στην αγορά εργασίας μεταξύ των δύο φύλων.

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Πρότυπα … Πρωτότυπα.. Σχολεία… 25 χρόνια από την διάπραξη ενός εκπαιδευτικού εγκλήματος

Ποτέ δεν έκρυψα την αγάπη και υποστήριξη μου στο θεσμό των Δημόσιων Προτύπων Σχολείων, στον οποίο πιστεύω ανεπιφύλακτα, και φρονώ ότι η κατάργηση του, στη σκληρή και ισοπεδωτική δεκαετία του 80 αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα – εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στο χώρο της Ελληνικής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Είχα την τύχη να σπουδάσω σε ένα παλιό πρότυπο, νυν πειραματικό, την Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά. Έτσι βίωσα και γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο σημαντικό έργο προσέφεραν αυτού του τύπου τα σχολεία στα εκπαιδευτικά πράγματα της χώρας μας, αμβλύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, προσφέροντας εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε παιδιά κατώτερων οικονομικών και κοινωνικών τάξεων, ομορφαίνοντας την εικόνα του Ελληνικού Δημόσιου Σχολείου (Φωτο1: Το πρώτο κτήριο της Ιωνιδείου Σχολής)

Ο θεσμός των Προτύπων Σχολείων καθιερώθηκε το 1936, και με τον Α.Ν. 247 αναβαθμίστηκαν σε Πρότυπα 120 Γυμνάσια της επικράτειας, που θα λειτουργούσαν πλέον “κατά παρέκκλισιν του εν λοιποίς γυμνασίοις εφαρμοζομένου προγράμματος”. Στα σχολεία αυτά φοίτησαν χιλιάδες μαθητών από την Αθήνα και άλλες περιοχές τής Ελλάδας, μαθητές που με την παιδεία που πήραν μπόρεσαν να διακριθούν επιστημονικά, πνευματικά και κοινωνικά και να προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες στη χώρα μας.

Ιδιαίτερα θα  πρέπει να σταθεί κανείς στο γεγονός , ότι τα Σχολεία αυτά ήταν δημόσια και οι μαθητές που φοίτησαν εκεί προέρχονταν από όλες τις οικονομικές και κοινωνικές τάξεις κατόπιν επιλογής με διαγωνισμό και διαφανείς διαδικασίες. Τα Σχολεία αυτά, επώνυμα και υψηλής παιδευτικής στάθμης, συναγωνίζονταν επιτυχώς τα μεγάλα, επίσης επώνυμα και ποιοτικά ιδιωτικά Σχολεία (Αρσάκεια, Αμερικανικό Κολλέγιο, Μωραΐτη κ.ά.), τα οποία ξεχώριζαν για την παιδευτική τους στάθμη.

Εν ονόματι μιας υπεραπλουστευτικής στη βάση της και δήθεν επαναστατικής λογικής που επικράτησε στις αρχές τής δεκαετίας τού '80, μιας νοοτροπίας επιφανειακού εξισωτισμού που πίστευε απλοϊκά ότι πλήττοντας τα «ελιτίστικα» τάχα σχολεία, τα δημόσια δηλ. σχολεία επιλέκτων (Ιωνίδειος, Ζωσιμαία, Πειραματικό, Βαρβάκειο κ.α) και καταργώντας έτσι τις διαφορές θα οδηγούσε αυτομάτως τη δημόσια εκπαίδευση σε αναβάθμιση, καταργείται η έννοια του προτύπου σχολείου και αντικαθίσταται από την έννοια του Πειραματικού. Πρακτικά συνέβησαν και συμβαίνουν τα εξής: