Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

"Ανεμώλια"... ένα βιβλίο ύμνος στη φιλία και την "απόδραση"


Είναι ορισμένα βιβλία που θα ήθελες να τα έχεις γράψει εσύ.. Πολύ περισσότερο πιστεύεις ότι σίγουρα θα τα έγραφες όταν θα έβρισκες χρόνο.. Τον χρόνο που δεν βρίσκεις για την οικογένεια σου, τους γονείς, τον εαυτό σου και τους παλιούς σου φίλους… Ναι αυτούς με τους οποίους σε δένουν τόσα πολλά και έχεις καταντήσει να τους μετατρέπεις σε εικονικούς φίλους του Facebook έχοντας τη λανθασμένη εντύπωση πως αυτή η εικονική φιλία θα μπορούσε να καλύψει το κενό που αφήνει η απώλεια της πραγματικής φιλίας.


Τα «Ανεμώλια» του Ισίδωρου Ζουργού  είναι ένα βιβλίο για την αντρική φιλία και τη φυγή. Μια παρέα φίλων από παιδιά, κοντά στα πενήντα, δραπετεύει μ’ ένα ιστιοπλοϊκό στην αρχή του καλοκαιριού αφήνοντας πίσω για πάντα όλη την προηγούμενη ζωή τους. Μέσα από τις περιπέτειες του ταξιδιού, το πικρό χιούμορ, τα απρόοπτα και την παλινδρομική μνήμη του αφηγητή αναδύεται ο πρόσφατος νεοελληνικός μηδενισμός και η δίνη στην οποία έχει πέσει η χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια. «Ανεμώλια» στη γλώσσα του Ομήρου είναι τα λόγια του αέρα, τα μάταια, τα ανώφελα. Σαν τις συζητήσεις για τα σχέδια και τα όνειρα που κάναμε και διαψεύστηκαν πανηγυρικά.. Σαν τις υποσχέσεις που δώσαμε και δεν τηρήσαμε.. Σαν τους σχεδιασμούς και απολογισμούς που κάνουμε τώρα στα σαράντα και κάτι, «δαρμένοι» και «πληγωμένοι» από μια κρίση που νοιώθουμε ότι στέρησε σε όλους εμάς την επαγγελματική και κοινωνική απογείωση που νομίζαμε ότι η ζωή μας όφειλε σε αυτή την ηλικία. 

Αυτό το μυθιστόρημα έχει πεδίο αναφοράς τον Όμηρο.. Τα ονόματα των ηρώων, οι χαρακτήρες, ο σκοπός του ταξιδιού, το όνομα του ιστιοφόρου, το ταξίδι στη δική τους Τροία για να κλέψουν το νεανικό έρωτα τους ενός εκ των πέντε, η οποία τον εγκατέλειψε πριν είκοσι χρόνια λίγο πριν το γάμο τους με το αντίστοιχο «Πάρη».. Πέντε φίλοι -“εταίροι” η ομηρική λέξη που προτιμάει ο Ζουργός-, λίγο πριν τα 50, μπαίνουν σε ένα ιστιοφόρο και δραπετεύουν από τη μικροαστική ζωή τους αναζητώντας εκτός από τα χαμένα τους όνειρα και τη χαμένη τους νεότητα…
Θα συζητήσουν πολλά, θα πουν αλήθειες που δεν τολμούσαν να ξεστομίσουν.. Θα πιουν , θα γλεντήσουν, θα αφεθούν, θα μαλώσουν, θα δοκιμάσουν τα όρια τους βιολογικά και ψυχικά, θα παίξουν μπάλα σαν παιδιά.. Ναι, αλήθεια λέει ο Χαλκίνης, ένας εκ των πέντε, ο φιλόλογος της παρέας και συγγραφέας. Και οι πέντε ξαναγίνονται νέοι σ’ αυτό το ταξίδι. Γλυκοκοιτάζουν όμορφες πωλήτριες, κοιμούνται στην παραλία, κάνουν αγώνες κολύμβησης, καπνίζουν σα φουγάρα, πίνουν το καταπέτασμα και αναζητούν τους νεανικούς τους έρωτες.  
 Στη θαλασσινή πορεία τους μέσα στα νερά του Αιγαίου αλλά και στην ανάδρομη πορεία της μνήμης θα συναντήσουν το ¨Μέντορα¨ και τον μάντη ¨Άνιο¨, τον κύκλωπα ¨Πολύφημο¨ και την ¨Ωραία Ελένη¨, την εξωτική νύμφη ¨Καλυψώ¨ και τέλος, την άρνηση, τη διάψευση και το θάνατο. Η εκστρατεία δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ κι αυτοί οι αιώνιοι έφηβοι, οι άνδρες που ποτέ δεν ανδρώθηκαν, θα επιστρέψουν ταλαιπωρημένοι στη ζωή που επέλεξαν ( ή άραγε τους επέλεξε; ) αναγνωρίζοντας ότι όλο αυτό το ταξίδι, η περιπέτεια, η απόδραση δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι! Τα λόγια τους, τα μεγαλόπνοα, ήταν μόνο ανεμώλια, δεν είχαν βάση πουθενά παρά μόνο σε αδύναμες εσωτερικές παρορμήσεις.
Δεν είναι περίεργο. Οι άνδρες συχνά παρασυρόμαστε. Όπως λέει κι ένας ήρωας του βιβλίου «…όταν θέλουν να αισθανθούν νέοι, φεύγουν. (…)τέτοιες στιγμές νομίζουν πως δε θα πεθάνουν ποτέ..»
Έτσι είναι το βιβλίο του Ζουργού. Ένα σωρό θέματα κεντρίζουν το συγγραφικό του ενδιαφέρον. Δεν περιορίζεται μόνο στην ανδρική φιλία και βέβαια δεν παραμελεί τις γυναίκες, η πέννα του περιγράφει με αγαπησιάρικο τρόπο όλους τους γυναικείους χαρακτήρες: τις νεανικές ερωμένες, τις συζύγους των εταίρων, τις μανάδες τους -αχ αυτές τις μανάδες, με τι ανθρωπιά τις σκιαγραφεί!-, τη μία που τους ταΐζει στο στόμα ενώ πηδούν απ’ το παράθυρο, την άλλη που το κρανίο της έμεινε γυμνό από τη χημειοθεραπεία, την τρίτη που την κακοποιεί ο σύζυγός της, όμως δε σταματάει εκεί, θα μας μιλήσει μέχρι και για την πόρνη που έκανε άντρα τον Στάθη, μέχρι και για τη βασανισμένη Βουλγάρα που παραλίγο να παντρευτεί τον πατέρα του Χαλκίνη. Κι όταν η διήγηση φτάνει στο νησί της Καλυψώς, εκεί ο Ζουργός παραδίδει την πέννα του σε μια γυναίκα που αρχίζει να διηγείται τη δική της ιστορία, ανθρώπινη και βασανισμένη όπως όλες οι ιστορίες του βιβλίου.

Διαβάστε ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο… Πάντα ο Θερσίτης (το ιστιοφόρο των εταίρων) θα σαλπάρει, και οι πέντε φίλοι θα ταξιδεύουν για τη δικιά τους Τροία με στόχο να κλέψουν την ωραία Ελένη, κι εγώ, για άλλη μια φορά, θα μένω πίσω, στο γραφείο μου στην Πανεπιστημίου να γράφω εκθέσεις αξιολόγησης ή να διδάσκω τα μυστικά της εκπαίδευσης ενηλίκων χάνοντας πολλές φορές την ομορφιά των μυστικών της ζωής…  Δεν πειράζει. Θα τους προλάβω. Ξέρω πού θα τους βρω. Σ’ έναν ελαιώνα στη Μυτιλήνη, παίζουν ποδόσφαρο. Για εστία έχουν δυο μπόγους από ρούχα, τα γόνατά τους τρίζουν, η ανάσα τους βγαίνει δύσκολα και μυρίζει καπνό και ούζο……


Τους νεανικούς φίλους δεν τους διαλέγει κανείς, τις περισσότερες φορές είναι εκείνοι με τους οποίους έτυχε να βρεθείς στο ίδιο θρανίο, στην ίδια παρέα, στην ίδια σχολή, είναι απλά εκείνοι που βρέθηκαν πρώτοι εκεί. Είναι γεμάτοι προτερήματα και ελαττώματα στον υπερθετικό βαθμό, χαρίσματα και αδυναμίες που μεγεθύνονται απειλητικά με τα χρόνια...έχουμε ζήσει απίστευτα πράγματα μαζί τους γι’ αυτό και πολλές φορές μας εκνευρίζουν... επειδή μας ξέρουν τόσο καλά που δεν μπορούμε να τους κρυφτούμε. Βρίσκονται όμως πάντα στη διάθεσή μας, όποτε τους χρειαστούμε κι αυτό τους κάνει αναντικατάστατους.. (Φίλε Σπύρο, Άρη, Νίκο Π, Νίκο Μ., Γιώργο, Νικήτα, αδελφέ Δημήτρη, ας οργανώσουμε σύντομα ένα ταξίδι ολιγόωρο έστω, και κρασί  σίγουρα θα έχουμε πολλά να πούμε
ΥΓ.. Οι φωτογραφίες είναι από ένα γλέντι των δικών μου εταίρων πριν από τρία χρόνια περίπου.. (Bachelor Party του συντάκτη μετά ζωντανής μουσικής)..Πλησιάζει επέτειος τριετίας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου