Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Ανδρέας Κ. Μπουρλετίδης (1928-2017)

Αγαπημένε μας Πατέρα,

Μας λείπεις ήδη πολύ.. και ας  έχουν περάσει μόνο μερικές ώρες από την «αναχώρηση» σου, όπως συνήθιζες με το φλεγματικό σου χιούμορ να προσδιορίζεις , αυτό που κάποια στιγμή θα έρθει σε όλους μας..
Έφυγες διακριτικά σεμνά όπως ακριβώς έζησες, χωρίς θόρυβο και υπερβολές για να μην ενοχλήσεις κανέναν...Αυτό ήθελες εξάλλου πάντα..

Ωραίος και ευγενής μέχρι τέλους, γενναίος και δυνατός μας έμαθες ότι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι  να μην αδικείς και να μην ευτελίζεις τον εαυτό σου και τις αξίες σου.. Να μην εκμεταλλεύεσαι την αδυναμία των ανθρώπων για να πετύχεις αλλά να τους βοηθάς να αποκτήσουν τις δικές τους δεξιότητες και να αναπτύξουν τις δυνατότητες τους..

Ήσουν περισσότερο «ροκ» και πολύ μπροστά από την εποχή σου..  μας έμαθες να είμαστε «πλούσιοι» αφού κοντά σου αγαπήσαμε τη μουσική, την επιστήμη, την μελέτη, τη φύση και τον αξιοπρεπή αγώνα να πετύχεις τους στόχους σου.. Μας έμαθες να είμαστε «πλούσιοι» σε φτωχούς καιρούς..

Δεν κράτησες τίποτα για σένα, δεν ζήτησες ποτέ τίποτα πίσω από τις χιλιάδες των πραγμάτων που μας πρόσφερες, δεν παραπονέθηκες ποτέ όταν έμεινες περισσότερο μόνος απ΄ ότι έπρεπε εξαιτίας των καθημερινών υποχρεώσεων όλων μας.. Άλλωστε το είχες προβλέψει και αυτό όπως και τόσα άλλα και ήσουν έτοιμος και για αυτό.

Μας έδειξες με τη ζωή σου ότι το ήθος και η εντιμότητα δεν είναι καταναγκασμός και βλακεία αλλά τα απαραίτητα συστατικά της προσωπικότητας ενός πραγματικά «ελεύθερου» και χωρίς εξαρτήσεις  ανθρώπου. Αυστηρός αλλά πάντα δίκαιος σκληρός και συνάμα τόσο ευαίσθητος..

Ήσουν δημιουργικά ρεαλιστής.. αποτέλεσες σημείο αναφοράς για πολλούς.. Οι φίλοι μας ήταν παιδιά σου, τα προβλήματα τους ήταν για σένα πεδίο για συμβουλές και αναζητήσεις για την επίλυση τους.. Φίλοι από την Ιωνίδειο, την κατασκήνωση, τον Οδοιπορικό, την γειτονιά, τον Πειραιά, το Οικονομικό, την Νομική, το Πάντειο.. Δεν ήταν λίγες οι φορές που χτυπούσαν την πόρτα του παλιού σπιτιού, εκεί στην Πυθαγόρα 9-του σπιτιού με τα ψηλά ταβάνια, της αγαπημένης Πυθαγόρα- όπως την έλεγαν που λειτουργούσε ως καταφύγιο τους για να σε δουν και να σε συμβουλευτούν..
Το αληθινό χαμόγελο σου όταν μάθαινες την πρόοδο κάποιου ήταν η καλύτερη απόδειξη της στάσης ζωής σου..

Το μόνο που απαλύνει κάπως τον πόνο μας είναι  ότι από χθες ξαναβρήκες την «Παλιοπαρέα  του Πειραιά», και της νιότης σου.. τον  Αντώνη τον Λοβέρδο, τον Γιώργο τον Πεφάνη τον Γιώργο τον Ζανή τον Πέτρο τον Λάζο, τον Λάκη τον Εγγονόπουλο κι όλους τους υπόλοιπους με τους οποίους τραγουδούσαμε στα μεγάλα οικογενειακά γλέντια με την κιθάρα σου.. την ευτυχία των μικρών οικογενειακών στιγμών που μόνο σε βάθος χρόνου καταλαβαίνεις την αξία τους..
...Οι ανάγκες είναι απεριόριστες και  οι πόροι είναι περιορισμένοι, τα συστήματα τα δομούν και τα διαλύουν οι άνθρωποι συνήθιζες να λες..
Μα αυτό που μας δίδαξες τελικά ήταν ότι αυτό που δεν περιορίζεται ποτέ είναι η ψυχή του ανθρώπου και ότι εκείνη είναι που  φτιάχνει τα πάντα...

Λίγο πριν το τέλος και όσο είχες ακόμη την φωνή σου μας ψιθύρισες....¨κοιτάξτε μπροστά η ζωή σας είναι μπροστά, μη σταματήσετε ποτέ να ταξιδεύετε και να διαβάζετε..
Να μας φιλήσεις τον παππού και τη γιαγιά  και τα δυο σου τα αδέλφια τον Τζίμη και τον  Άλκη που τα στερήθηκες από τόσο μικρή ηλικία. Τώρα θα έχετε όλο το χρόνο να τα πείτε και να καλύψετε τον «χαμένο»  σας χρόνο..

Σε ευχαριστούμε για τα τεράστια πράγματα που κατάφερες έχοντας στο πλάι σου την Κυρία Ιωάννα την οποία σου υποσχόμαστε ότι θα την προσέχουμε όπως και εσύ., τα 55 χρόνια κοινής σας πορείας...
Ελπίζουμε οι χαρές που σου δώσαμε να ήταν περισσότερες από τις λύπες..
Καλό ταξίδι Αντρέα μας, Καλό ταξίδι πατέρα μας γλυκέ..

Γιώτα, Κώστας , Δημήτρης